//////

Archiwum

Archiwum dla Kwiecień, 2009

ZMIERZENIE PRĘDKOŚCI

Kwiecień 24th, 2009 Brak komentarzy

Gdybyśmy znali dokładnie to opóźnienie, 1 moglibyśmy stwierdzić, czy zegary są nadal i zsynchronizowane. Musielibyśmy jedynie opóź­nienie to odjąć od czasu zarejestrowanego przez zegar w A i tak skorygowany czas porównać 1 z obserwowanym przez teleskop wskazaniem  zegara w B. Jeśli czasy byłyby identyczne, to zegary byłyby zsynchronizowane. Dlatego też j problem wydaje się rozwiązany. Pozostaje je- j dynie zmierzyć prędkość światła i obliczyć to . Opóźnienie dla odległości między A i B. Stop. Przypomnijmy sobie, że próbujemy zmierzyć i prędkość pociągu i nie możemy tego dokonać bez uprzedniego rozwiązania problemu synchronizacji zegarów. Bez rozwiązania tego i ostatniego nie możemy zmierzyć prędkości cze­gokolwiek, w tym również światła.

Kategorie:Czas i przestrzeń Tagi:

PODOBNE PROBLEMY

Kwiecień 10th, 2009 Brak komentarzy

Tak oto znaleźliśmy się w pięknym zasadniczym impasie. Aby zmierzyć prędkość, powinniśmy zmierzyć czas w różnych punktach i przestrzeni. Aby tego dokonać, powinniśmy j sprawdzić, czy zegary będą nadal zsynchroni­zowane, gdy przesuniemy je z jednego punktu w inny. Aby przeprowadzić ten test, musimy znać prędkość światła. Aby zmierzyć prędkość, powinniśmy zmierzyć czas w różnych punktach przestrzeni …Problemy podobne do tego pojawiają się za­wsze wtedy, gdy rozkładamy układ na skład­niki i próbujemy zrozumieć zachowanie się jednego składnika bez odniesienia go do jakie­goś z pozostałych. W układzie zamkniętym, ta­kim jak wszechświat, nie można tak czynić.

Kategorie:Czas i przestrzeń Tagi:

W ZAMKNIĘTYM UKŁADZIE

Kwiecień 7th, 2009 Brak komentarzy

W układzie zamkniętym, ta­kim jak wszechświat, nie można tak czynić. Jedyną metodą postępowania jest wykorzysta­nie wiedzy o jednym okruchu świata, aby przebadać inny. Właściwości jednego składni­ka są określane względem właściwości in­nego. W naszym przypadku decydujemy się przy­jąć prędkość światła jako odniesienie dla in­nych, ponieważ jest ona największa ze wszyst­kich, jakie znamy, i jest równocześnie pręd­kością rozchodzenia się fali elektromagnetycz­nej, a wszak zjawiska elektromagnetyczne tkwią u korzeni struktury materii. Wydobywa­my się z impasu przyjmując, że prędkość świa­tła jest jedną z uniwersalnych stałych charak­teryzujących przyrodę, stałą, której wartość jest dana przez teorię elektromagnetyzmu za pomocą charakterystyki elektrycznych i ma­gnetycznych właściwości próżni.

Kategorie:Czas i przestrzeń Tagi: